Caracasen jaioa 1962an, Begoña Vicario Calvo Arte Ederretan doktorea da, euskal animaziozko zinema esperimentalari buruzko tesi batekin. Bere prestakuntza akademikoa Moskuko Pilot Studion osatu zuen, Tatarski eta Sramkowskirekin, eta gero Vitoria Design Center-en sakondu zuen bere espezializazioa.

Zinemagile gisa, hainbat lan nabarmen sortu ditu, hala nola Pregunta por mí (1997), Haragia (2000), Beti Bezperako Koplak (2015, Agedakoplak kolektiboan), Areka (2016, Atxur kolektiboa) eta Ehiza (2020, Hauazkena). Lan horiek nazioarteko jaialdi askotan erakutsi eta saritu dituzte, besteak beste Goya Saria, Madrilgo Zinema Esperimentaleko Saria eta Zinebiko Euskal Zinema Sari Nagusia jasoz.

Beste sortzaile batzuekin ere aritu izan da elkarlanean, esaterako Josu Rekaldek gidatutako Denboraren Hariak bideoarte proiektuan, Multiverso beka entzutetsua lagun. Horrez gain, animazioaren inguruko artikulu eta testu ugari idatzi ditu, eta hainbat liburutan parte hartu du, hala nola Euskal animaziozko zinema esperimentalaren historia laburra (1998, Madrilgo Zinema Esperimentalaren Astea), Mamá, quiero ser artista: entrevistas a mujeres del cine de animación (2004, Isabel Herguerarekin, Ocho y Medio), Sistiaga, el trazo vibrante (2008, Animadrid), Euskal animazio zinema (Euskal Zinema Bideo Bilera 40 urte, 2017, UPV/EHU) eta Cortometraje de animación realizado por mujeres en el Estado Español(2018, Annette Scholz eta Marta Álvarez-ekin, Iberoamericana argitaletxea).

Gaur egun, Bego Vicario irakaslea da UPV/EHUko Arte Ederren Fakultatean, non Arte Graduko eta Arte Garaikideko Masterreko (MACTP) ikasketetan irakasten duen. Ikerketa-proiektu askotan parte hartzen du, Hauazkena animazio taldearen koordinatzailea da eta Akmeka IT1278-19 arte garaikideko ikerketa taldeko kide aktiboa da.